Starożytny Rzym



  • Strona główna
  • Imperium Rzymskie
  • Republika
  • Historia Rzymu
  • Remus i Romulus
  • Mitologia rzymska
  • Bogowie Rzymscy
  • Chrześcijaństwo
  • Prawo rzymskie
  • Architektura
  • Koloseum
  • Pompeje
  • Juliusz Cezar
  • Śmierć Cezara
  • Marek Antoniusz
  • Sztuka
  • J. C. Szekspira
  • Wojny z Kartaginą
  • Wojny w Galii
  • Społeczeństwo
  • Życie codzienne
  • Historycy
  • Transport i drogi
  • Monety Rzymskie
  • Wirtualna wycieczka

  • Potrzebujesz gotowca?
    Pomagają w pracy domowej
    Na luzie
    I co ty na to?

    Portal młodych kobiet
    Dobierz zestaw

    Jak? Co? Dlaczego? Masz pytanie? Pomożemy Ci znaleźć Odpowiedz!
    www.Odpowiedz.pl

     

    Bezpłatny kurs szybkiej nauki!

    Zapisz się już teraz na emailowy kurs szybkiej nauki - za darmo!

     

     


    Romulus i Remus

    Rzymianie, którzy stworzyli pierwszą cywilizację, obejmującą cały świat zachodni, byli świadomymi swoich dokonań. W czasach, gdy imperium rzymskie zaczynało chylić się ku upadkowi, jego mieszkańcy, spoglądając wstecz, nadal czuli się takimi samymi Rzymianami jak ci, którzy je stworzyli. I byli nimi, choćby tylko przez fakt, że w to wierzyli i wiara ta była najważniejsza.

    Poza wszelkimi osiągnięciami kultury materialnej, sednem rzymskich dokonań była, bowiem idea, idea Rzymu, wartości, które wcielała i narzucała, wszystko to, co zawarte było w pojęciu „romanista”. Idei tej przypisywano odległe pochodzenie.

    Rzymianie twierdzili, że ich rodzinne miasto w 753 roku p.n.e. założył Romulus. Nie musimy im wierzyć, ale legenda o wilczycy, która wykarmiła Romulusa i jego brata bliźniaka Remusa warta jest chwili zastanowienia. Na tym przykładzie widzimy, jak wielką rolę we wczesnej tradycji rzymskiej odgrywała spuścizna Etrusków, ludu panującego przed Rzymianami w Italii, którzy szczególna czcią otaczał wilki.

    Legenda o Romulusie i Remusie

    (49kB) Płaskorzeźba w centrum Rzymu przedstawiająca wilczycę, która karmiła Remusa i Romulusa.

    Według rzymskich historyków, przede wszystkim Liwiusza, Romulus i Remus byli wnukami króla miasta Alba Longa (dzisiejszego Castel Gandolfo), Numitora. Brat Numitora, Amuliusz, dokonał zamachu stanu, podczas którego króla uwięził, a jego córce Rei Sylwii nakazał zostać westalką i żyć w celibacie. Rea Sylwia, niepomna przestróg samozwańczego króla, zaszła jednak w ciążę i powiła bliźnięta, dwóch chłopców, których nazwano Romulus i Remus. Ich ojcem miał być nie, kto inny, tylko bóg Mars.

    Amuliusz rozkazał utopić dzieci w rzece. Zamiar ten jednak się nie powiódł. Wrzucony do wody koszyk z chłopcami popłynął z prądem i utknął w jednej z zatoczek. Płacz dzieci usłyszała wilczyca, która zaczęła regularnie odwiedzać zatoczkę, by karmić dzieci własnym mlekiem. Wilczycę wyśledził pasterz królewski, znalazł koszyk z dziećmi i zaadoptował je.

    Chłopcy wyrośli na dzielnych młodzieńców i doskonałych wojowników. Po osiągnięciu dorosłości Romulus i Remus dokonali zamachu stanu i przywrócili na tron prawowitego władcę Numitora. Po czym odeszli wraz z grupą młodzieży szukać nowej siedziby. Znaleźli ją nad Tybrem, gdzie było siedem wzgórz. Na jednym z nich postanowili założyć miasto.

    W tym celu posłużyli się rytuałem auspicjów – polegającym na wyczytaniu woli bogów z lotu wielkich ptaków drapieżnych, jak orzeł czy sęp. Romulus, usadowiony na Palatynie zyskał lepszy omen od obserwującego z Awentynu Remusa. Gdy Remus upokorzony porażką zaczął drwić z brata wyznaczającego granicę przyszłego miasta, ten zabił go. Miało się to stać 21 kwietnia 753 roku p.n.e.

    Romulus panował dłuższy czas i miał zostać wzięty żywcem do nieba by stać się bogiem Kwirynem. Jego następca na tronie rzymskim został Numa Pompiliusz.

    Twoja wyszukiwarka

    Legenda ta wrosła bardzo mocno w tradycję rzymską, podobnie jak data założenia miasta, podana przez starożytnego historyka Marcusa Terentiusa Warrona - 753r. p.n.e. Od tego czasu do 509r. p.n.e Rzymem władali królowie, a pierwszym był według legendy Romulus. Po nim nastąpiło jeszcze sześciu władców, z których trzej ostatni byli królami etruskimi.

    Każdy z królów (Romulus, Numa Pompiliusz, Tullus Hostilius, Ankus Marcjusz, Tarkwiniusz Stary, Serwiusz Tulliusz, Tarkwiniusz Pyszny) odegrał według tradycji ogromną rolę w tworzeniu potęgi miasta i wprowadził reformy wzorem miast greckich.

    Właśnie z powodu tej legendy wilczyca stała się nieoficjalnym symbolem Rzymu. Najbardziej znanym jej wizerunkiem jest rzeźba w stylu etruskim, datowana na około 500 rok p.n.e., do której w okresie renesansu dorobiono dzieci.

    Legenda a fakty

    Obok legendy jest także miejsce na garść potwierdzonych historycznie faktów. Jednym z bezsprzecznych jest to, że przed Rzymianami w Italii panował otoczony mgiełką tajemnicy lud Etrusków. Przez wiele lat historykom udało się ustalić tylko bardzo ogólny zarys etruskiej kultury.

    Nieznana jest natomiast historia, nie ma też zapisu chronologicznego. Naukowcy szacują, że kultura ta rozwinęła się między X a VII wiekiem p.n.e. Nie wiadomo także skąd przybyli, pewne jest natomiast, że kiedy dotarli na Półwysep Apeniński, zastali tam już inne ludy.

    Przypuszczalnie wśród nich znajdowali się także rdzenni mieszkańcy Półwyspu.

    W ciągu następnego tysiąclecia powstała wysoko rozwinięta kultura.

    Około roku 1000 p.n.e. upowszechniło się użycie żelaza. Etruskowie najprawdopodobniej nauczyli się metalurgii od starszego od nich ludu, reprezentującego kulturę Villanova.

    W niedługim czasie ten starożytny lud osiągnął bardzo wysoki poziom umiejętności metalurgicznych i intensywnie eksploatował złoża rud żelaza, znajdującego się na Elbie.

    Żelazna broń utorowała Etruskom drogę do panowania na znacznym obszarze, który w okresie największego rozwoju obejmował środkową część Półwyspu Apenińskiego od doliny Padu po Kampanię. W VI wieku p.n.e.

    Etruskowie przejęli bardzo ważny przyczółek na południowym brzegu Tybru. Tym miejscem był Rzym, należący do Latynów. Za pośrednictwem Rzymu przetrwać miała cząstka dziedzictwa kulturowego Etrusków. Pod koniec VI wieku p.n.e., podczas buntu miast latyńskich Rzym wyzwolił się spod panowania etruskiego. Od tego czasu miastem władali królowie, z których ostatni został wypędzony w 509 roku p.n.e.

    Mniej więcej w tym samym czasie Latynosie rzucili wyzwanie Etruskom, wyczerpanym wojnami, które prowadzili z Grekami. Rzym całkowicie wyzwolił się spod panowania Etrusków, niemniej miał zachować wiele z etruskiego dziedzictwa, przez które po raz pierwszy zetknął się z cywilizacją grecką.

    Twoja wyszukiwarka

    Leżąc na skrzyżowaniu ważnych szlaków komunikacyjnych, Rzym nie oparł się wpływom greckim, które odegrały w jego rozwoju kluczową rolę. Niemniej zachował wiele typowych etruskich instytucji. Jedną z nich była organizacja wojska, podzielonego na centurie. Także od Etrusków pochodziły inne zapożyczenia, jak walki gladiatorów, triumfalne pochody i sztuka przepowiadania przyszłości z wnętrzności zwierząt ofiarnych.

    W co wierzyć?

    Bez względu na to, czy uwierzymy legendzie, czy też będziemy się ściśle trzymać faktów, wytyczonych przez naukowców, Rzym i jego historia, a przede wszystkim początki są i długo jeszcze pozostaną owiane tajemnicą. Każda legenda choćby nawet najbardziej baśniowa, ma w sobie ziarenko prawdy, a każdy fakt, choćby jak najbardziej autentyczny, można w odpowiedni sposób dopasować do każdej historii.

    Źródła:

    - Ilustrowana Historia Świata tom III „Rzym i cywilizacja klasyczna na Zachodzie”, J.M. Roberts, z angielskiego przełożył Marcin Stopa, wyd. Świat Książki, Warszawa 1999 r.
    - pl.wikipedia.org/wiki/Romulus
    - Roma e il Vaticano, wyd. Editrice Lozzi - Roma

     2013-03-16



    Zobacz także:
    Starożytna Grecja
    Starożytny Egipt
    Potrzebujesz gotowca?
    Pomagają w pracy domowej
    Na luzie
    I co ty na to?

    Portal młodych kobiet
    Dobierz zestaw