Starożytny Rzym



  • Strona główna
  • Imperium Rzymskie
  • Republika
  • Historia Rzymu
  • Remus i Romulus
  • Mitologia rzymska
  • Bogowie Rzymscy
  • Chrześcijaństwo
  • Prawo rzymskie
  • Architektura
  • Koloseum
  • Pompeje
  • Juliusz Cezar
  • Śmierć Cezara
  • Marek Antoniusz
  • Sztuka
  • J. C. Szekspira
  • Wojny z Kartaginą
  • Wojny w Galii
  • Społeczeństwo
  • Życie codzienne
  • Historycy
  • Transport i drogi
  • Monety Rzymskie
  • Wirtualna wycieczka

  • Potrzebujesz gotowca?
    Pomagają w pracy domowej
    Na luzie
    Dobierz zestaw


    Śmierć Juliusza Cezara

    Od 59 roku p.n.e. Cezar był pięciokrotnie wybierany konsulem i trzykrotnie dyktatorem. Ostatecznie w 44 roku p.n.e. został mianowany dyktatorem wieczystym. Miał to być tytuł dożywotni i taki był. Cezar nie cieszył się nim jednak długo.

    15 marca 44 roku p.n.e. – w tak zwane „idy marcowe” – został zasztyletowany w senacie. Otrzymał dwadzieścia trzy ciosy sztyletem, z czego tylko jeden z nich był śmiertelny.

    Głównymi spiskowcami byli Marek Juniusz Brutus, Decymus Juniusz Brutus, Gajusz Kasjusz Longinus, Gajusz Treboniusz, Serwiusz Sulpicjusz Galba, Lucjusz Mincjusz Basylus, Publiusz Serwiliusz Kaska i Lucjusz Tiliusz Cymber. Byli oni najbardziej zaufanymi współpracownikami Cezara, ale nie docenił ich.

    Zawdzięczali mu duże majątki i wysokie urzędy państwowe, czego nie mogli znieść.

    Zamachowcy kierowali się różnymi pobudkami. O wyborze czasu zadecydowały nie­wątpliwie plany wielkiej wyprawy przeciw Partom. Gdyby Cezar zdołał połączyć się ze swą armią i po zwycięstwie powrócił w triumfie do Rzymu, dokonanie zamachu stałoby się bardzo trudne. Mówiono o dążeniu Cezara do przywró­cenia monarchii; obawiano się hellenistycznego despotyzmu.

    Wśród różnorakich motywacji zabójców jedna budziła szacunek ludzi oburzo­nych na jaskrawe pogwałcenie ideałów Republi­ki, jakie stanowiło faktyczne jedynowładztwo. Niechęć innych budziło lekceważenie przez Cezara instytucji i tradycji ustrojowych.

    W rezultacie zamachowcy stanowili szczególną mieszankę rozczarowanych żołnierzy, kierujących się własnym interesem oligarchów i urażonych konserwatystów.

    Zabójcy nie mieli recepty na problemy, któ­rych Cezar nie zdążył, a jego poprzednicy w oczywisty sposób nie potrafili rozwiązać. Nie umieli nawet zapewnić sobie samym bezpieczeństwa. Proklamowano przywrócenie Re­publiki, lecz uznano akty prawne Cezara.

    W opinii publicznej nastąpił zwrot i zamachow­cy musieli ratować się ucieczką. Ponieważ Cezar formalnie nie mógł uznać oficjalnie Cezariona – syna ze związku z Kleopatrą, więc jeszcze przed śmiercią na swego dziedzica wyznaczył wnuka swej młodszej siostry - Gajusza Oktawiusza, który przyjął nazwisko – Gajusz Juliusz Cezar Oktawian.

    1 stycznia 42 roku p.n.e. Cezar na mocy uchwały senatu i ludu rzymskiego został zaliczony w poczet bogów jako Divus Iulius – Boski Juliusz.

    Więcej o Juliuszu Cezarze na Wikipedii

    Źródło:

    - „Rzym i cywilizacja klasyczna na zachodzie”, Ilustrowana Historia Świata tom III, John M. Roberts, wyd. Świat Książki, Warszawa 1999


    - Encyklopedia Powszechna PWN, w 10 tomach, wyd. Świat Książki, Warszawa 1999


    4-2011-10-24



    Zobacz także:
    Starożytna Grecja
    Starożytny Egipt
    Potrzebujesz gotowca?
    Pomagają w pracy domowej
    Na luzie
    Dobierz zestaw
    Twoja wyszukiwarka